Mieszkamy wśród kwiatów

Podczas okresu wegetacji (zwykle od lutego do września) nawozić raz na tydzień, według instrukcji na opa­kowaniu nawozu. Najlepiej używać nawo­zów bez wapnia.Clęcie Rośliny zbyt duże lub ogałacające się od środka należy mocno przyciąć wiosną, przed wypuszczaniem nowych pędów. Pobudzi je to do lepszego wzrostu.Przesadzanie. Kiedy doniczka zaczyna ograniczać dalszy wzrost korzeni, należy roślinę przesadzić do większej. Korzenie można trochę przyciąć. Do przesadzania najlepiej użyć kompostowej ziemi zmie­szanej z niedużą ilością torfu. Rozmnażanie. Begonie te łatwo rozmna­ża się przez sadzonki. Roz­mnażanie z nasion lepiej pozostawić spe­cjalistom.Wymagania specjalne. Begonie krze­wiaste są bardzo wrażliwe na przeciągi, zbyt niską lub zbyt wysoką temperaturę oraz niedobór światła. Nie znoszą nad­miaru wody pozostającej w doniczce lub na podstawce, a z drugiej strony przesu­szenie bryły korzeniowej jest równie szkodliwe. Każdy błąd w uprawie powo­duje zrzucanie liści lub zahamowanie kwitnienia.

 Inne gatunki krzewiaste begonii albo-picta. Roślina wysoka, silnie roz­gałęziona, o liściach niesymetrycznie ser- cowatych, zielonych z licznymi srebrnymi plamami. Kwiaty zebrane w zwisające grona, o barwie zielonkawo-białej. B.credneri. Roślina wysokości 40-50 cm, rozgałęziona. Liście niesymetrycznie sercowate, zaostrzone, z wierzchu zielone, pod spodem czerwone, owłosione. Kwit­nie prawie przez cały rok, jasnoróżowo, fuchsioides. Wyrasta do 1 m, odznacza się gęstym ugałęzieniem i zwartym pokro­jem. todygi są lekko wygięte. Liście małe, niesymetrycznie jajowate. Kwitnie czer­wono od listopada do kwietnia; czasem kwitnie latem, maculata Przypomina B.albo-picta, lecz liście ma wyraźnie biało nakrapiane, od spodu czerwonawe. Kwiaty białe i czerwone. Mało wymagająca; jedna z najpopularniejszych begonii pokojo­wych.

  1. Begonia metallica. Roślina wysokości do 80 cm, obficie rozgałęziona, szczeciniasto owło­siona. Liście niesymetrycznie sercowate, ostro zakończone, z wierzchu ciemnozie­lone z metalicznym połyskiem, od spodu czerwone; powierzchnia liści jest nieco chropowata. Kwiaty duże. czerwone lub białe, zebrane w grona. Zimą wymaga temperatury 12-15°C.Begonia scharftii. Ma nieliczne rozgałęzienia i pokrój wzniesiony. Cała roślina jest gęs­to pokryta szczeciniastymi. czerwonymi włoskami. Niesymetrycznie sercowate liś­cie, o długim ostrym zakończeniu, są z wierzchu ciemnozielone, od spodu zaś intensywnie czerwone. Długie grona du­żych, białych lub czerwonych kwiatów pojawiają się od lata do jesieni.Begonia serratipetala. Została sprowadzona z Nowej Gwinei w roku 1913. Jest to jedna z najpiękniejszych begonii krzewiastych; liście ma głęboko powcinane, podwójnie ząbkowane wzdłuż jednego brzegu, poły­skliwie zielone z krwistoczerwonymi pla­mami. Dobrze rośnie w ciepłym pokoju, w którym powietrze nie jest zbyt suche.

Bez wątpienia najważniejszym przedsta­wicielem tej grupy najpiękniejszych i nie­zwykłych roślin, obejmującej niezliczoną ilość gatunków i odmian, jest B.rex – b. królewska. Gatunek ten -znany od ponad wieku – prawie nie występuje w czystej formie. Była to roślina pochodząca z la­sów Półwyspu Indyjskiego, o mięsistym kłączu i niesymetrycznie jajowatych liś­ciach długości do 30 cm. z szerokim, srebrnym pasem, rozkładającym się wa- chlarzowato na metalicznym, ciemnozie­lonym tle z czerwonawopurpurowym ob­rzeżeniem. Różowe kwiaty, niezbyt licz­ne, ale bardzo duże, pojawiały się wczes­nym latem. B.rex została skrzyżowana z B.diadema – gatunkiem pochodzącym z Borneo i dzisiaj również rzadko już spotykanym. Wynikiem tego skrzyżowa­nia był mieszaniec z jeszcze wspanial­szym wzorem i ubarwieniem liści, jeszcze bardziej nadający się do uprawy w pomie­szczeniach. Uroda jego kwiatów ginie przy wspaniałości ulistnienia. 

Zasady uprawy begonii „liściastych” w ogólnym zarysie są takie same jak begonii krzewiastych, jednak ze względu na pochodzenietych pierwszych z wilgotnych, tropikalnych lasów, przy wyborze miejsca uprawy należy szczegól­nie zwrócić uwagę, aby nie było ono sło­neczne. Najlepsze jest okno od strony północnej w niezbyt ciepłym pokoju (dla mniej wrażliwych gatunków 15-20°C zi­mą). Okres wzrostu trwa od lutego do początku jesieni. Typowego okresu spo­czynku w zasadzie te begonie nie prze­chodzą. choć podczas najciemniejszych miesięcy nie rozwijają się nowe liście. Nie ma powodu do zmartwienia, jeżeli kilka liści opadnie; wkrótce wyrosną nowe. Podlewanie. Podlewać letnią, miękką wodą (pH 4,5-5). Zraszać jedynie powie­trze; krople wody na liściach mogą powo­dować plamy. Uważać, aby nie przesu­szyć bryły korzeniowej i aby powietrze nie było zbyt suche. Przesadzanie. W razie potrzeby przesa­dzać wiosną w możliwie szeroką i dosyć płytką doniczkę z grubą warstwą drenażu. Używać ziemi kompostowej z domieszką włóknistego torfu i kawałków węgla drzewnego. Rozmnażanie. W uprawie amatorskiej najlepiej rozmnażać przez sadzonki liś­ciowe, latem.

  1. Begonia crispula. Sprowadzona z Brazylii w ro­ku 1950. Liście ma od prawie okrągłych do szeroko nerkowatych, zielone i błysz­czące, z wierzchu chropowate jak u Pepe­romia caperafa  i prążkowane. Kwiaty małe, białe w środku, na zewnątrz różowe hydrocotylifolia – b. wąkrotolistna. Przypomina Hydrocotile z płożącego się pędu głównego wyrastają prawie cylin­dryczne, mięsiste, małe liście na krótkich ogonkach. Tak jak u Rorippa (rukiew wodna) pędy są przyczepione do „pęp­ków” liści. Brzegi liści są czerwone owłosione. Pęd kwiatowy osiąga do 20 cm. Kwiaty różowe. Jest atrakcyjną rośli­ną domową. Szczególnie ładne są jej odmiany ‚Hildegard Epple’ i ‚Marbachta- ler’; mają płożące się pędy, liście całobrzegie, prawie szmaragdowozielone, po­tem brązowiejące.

  1. Begonia minicata. Gatunek ten i jego odmiany Crispa’ i Aureomaculata’ należą do sta­łego doboru wartościowych, wypróbowa­nych roślin pokojowych. Liście ich pokry­te są na górnej powierzchni czerwonymi brodawkami; brzegi mają faliście po­strzępione. Drobne, różowe kwiaty osa­dzone są na długich szypułkach. Kwitną przez kilka tygodni – w końcu grudnia i w styczniu. W bardzo dobrych warun­kach roślina ta może nawet wytworzyć owoce.Begonia  masoniana – b. Masona. Jest piękną i interesującą nowością ostatnich lat, lecz nie tak dobrze przystosowaną do uprawy w pomieszczeniach, jak można by sobie tego życzyć. Jasnozielone, niesymetrycz­nie tarczowate liście mają brązowe paski, których układ przy oglądaniu z pewnej odległości przypomina kształt krzyża; stąd dawna nazwa Iron cross- żelazny krzyż. Wiosną pojawiają się kwiaty o bar­wie zielonkawobiałej.

Wymieniony gatunek zo­stał odkryty zaledwie przed wiekiem na Nowej Kaledonii (wyspa na Pacyfiku) i od­tąd uprawiany jest w pomieszczeniach. Jego środowiskiem naturalnym są rejony o klimacie niemal umiarkowanym, chło­dzonym wiatrami od morza, gdzie tempe­ratura latem waha się od 22 do 36 C, a w porze chłodnej jest o kilka stopni niższa i wynosi od 13 do 25°C.Opis. Starsze okazy mogą wyrastać do wysokości 1 m. Roślina pokazana na zdję­ciu ma pień rosnący poziomo, zakończo­ny pióropuszem podobnym do palmo­wego. Nawożenie. W okresie wzrostu nawozić roztworem nawozów o małym stężeniu (1 -1,5%). Roślina wrażliwa na zasolenie.