|
Strona 2 z 4
Węgierskie vampiry czy rumuńskie nosferatu wydają się mieć wiele cech wąpierzy. W południowej Europie Wschodniej, twierdzono, że ofiary samobójstwa, alkoholicy, czarownicy, czterdzieści dni po śmierci, automatycznie przemieniają się w wygłodniałe żywe trupy. Aby temu zapobiec, ćwiartowano ich ciała, odrywano głowy, chowano na rozstajach dróg, przebijano serce osinowym kołkiem, wypychano czosnkiem, obwiązywano srebrem, palono. Prawdopodobnie wiara w te bestie dostała się do krajów bałkańskich, za pośrednictwem Rzymu, a następnie wpłynęła na rodzime kulty Słowian północnych. W starożytnych Indiach kultywowano wiarę w baital- duchy, które błąkają się po śmierci po ziemi, a które nawiedzają cmentarze. Mogą opętać żywych i zmusić ich do picia krwi, jedzenia ludzkiego mięsa, zabijania dzieci. Obawiano się także Pishachas. Pishachas zostały stworzone przez Brahme, żywiły się mięsem człowieka i zapijały je krwią. Miały ciemną karnację, czerwone oczy i nabrzmiałe żyły. Można je przegonić tylko poprzez recytowanie odpowiednich mantr. Ciekawym gatunkiem istot wampirycznych są wampiry widma, występujące w mitologii kilku krajów europejskich i Indii. W odróżnieniu od zwyczajnych wampirów są niewidzialne, często wystarczy im samo kąsanie i nadgryzanie ofiar. Do niewidzialnych drapieżców należą indyjskie wirika, których przepędzeniem zajmują się zawodowi egzorcyści shaycana. W różnych rejonach kraju składa się wirikom, w specjalnych kapliczkach, ofiary z żywności, mające zastąpić duchom picie krwi. Karaibska mitologia posiada istotę nazywaną lagaroo. Jest to najczęściej kobieta, która weszła w pakt z Diabłem i w zamian za magiczną moc dostarcza mu posoki.
We wschodniej Afryce, w kulcie voodo, wyznaje się istnienie wampirycznego Asabosnam - napadającego na ludzi, wyposażonego w żelazne kły, żyjącego na drzewach stwora. Z kolei Jiang Shi, nazywane też czasem chińskimi krwiopijcami, to odpowiednik europejskich wampirów. Przepędzić je może znawca magii sumin, lub konsjon, choćby za pomocą grzybów, czy inkantacji. Japoński demon wodny Kappa pozbawiał dzieci płynów ustrojowych poprzez odbyt. Nie da się ukryć, że to chyba najbardziej oryginalny wampiryczny byt i nawet nie chcę się zastanawiać, co społeczność, która go wytworzyła, miała na myśli. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że latynoska Chupacabra, dzisiaj wiązana bardziej z tematyką kryptozoologiczną, ma swoje korzenie w wierzeniach Ameryki Łacińskiej i półwyspu Jukatan. Wysysacz kóz, bo tak nazywane jest też to stworzenie, pierwotnie figurował jako legendarny drapieżnik, wysłannik pomniejszych bóstw, który wysysa krew zwierząt i atakuje ludzi. W starożytnym Rzymie i Grecji, wiele wampiropodobnych stworów służyło bogini Hekate. Lamia, nosząca cechy lwa i kobiety, miała jeść dzieci i kraść siły życiowe. Podobnie rzecz miała się z latającym duchem Mormo, który gryzł noworodki i Empusą, jednonogą, ognistowłosą wysłanniczką mrocznej bogini.
W Egipcie upiorne lwy boga Sekheta utrzymywały się przy życiu, dzięki żłopaniu krwi. Ciekawa jest ewolucja wizerunku Lilith. Demonica, w Babilońskich przekazach, figuruje jako erotyczna wizualizacja męskich obaw, która pozbawia mężczyzn przyrodzenia, a kobietom kradnie dzieci. Przy okazji miała żywić się ludzką energią życiową, także krwią. Lilith wpisuje się w panteon perskich demonów, żywiących się ludzkimi emocjami, czy częściami ciała, a także dostała się do tradycji hebrajskiej, gdzie w kabalistycznym przedstawieniu widnieje jako pierwotna żona Adama. Z racji na nieposłuszeństwo i krnąbrność Bóg zamienił ją w demona. W demonologii średniowiecznej Lilith jest jedną z żon Szatana. Na kartach Biblii (Prz 30, 15) występuje istota aluqa(h), która według R.S Hendela, jest odpowiednikiem wampirzyc z legend staroarabskich. Jak pisze Roman Zając: ,,Odnaleziony fenicki amulet z Arslan Tas zawiera zaklęcia przeciwko demonowi, który jest określony jako "lhst lmzh" (ssący krew). Nie wydaje się jednak, aby ten fenicki demon był identyczny z aluqau(h), zaś odkryte zaklęcie wyjaśnia raczej fakt, że insekty mogły być utożsamione z siłami demonicznymi."
W sferze tradycji, obejmującej okres starożytności i wczesnego, pełnego średniowiecza, można łatwo zauważyć, że elementem wspólnym dla tych wszystkich istot, jest picie krwi, po to, by w pasożytniczy sposób przetrwać samemu. Wiąże się to z uniwersalnym dla większości kultur symbolem, jakim jest krew, tożsamym najczęściej z darem egzystencji fizycznej. Obawa przed utratą płynu ustrojowego, w domyśle życia, wykreowała wymienione wyżej wampiryczne kreatury.
|
